Sentencje nagrobne i epitafia

Jezu, ufam Tobie.

Pokój Ich Duszom.

Na zawsze w naszych sercach.

Pamięć nie umiera.

Chcesz, żeby cię chwalono, to umieraj; chcesz, żeby cię ganiono, to się żeń.

Niektórzy odnajdują miejsce na ziemi dopiero po swoim pogrzebie.

Spoczywaj w pokoju.

Bóg jest miłością.

Dłoniom daleko, sercu zawsze blisko.

Bóg tak chciał.

Bóg sam wybrał czas…

Boże, tak żal…

To nie był czas, to nie była pora…

Odszedłeś, ale żyjesz w naszej pamięci.

Pamięć pozostała.

Pamięć jest droższa od słów.

Na zawsze w naszej pamięci.

Przyjmij mnie, Panie.

W krzyżu zbawienie.

Można odejść na zawsze, by stale być blisko.

Rozłąka jest naszym losem, spotkanie naszą nadzieją.

Kto żyje w sercu tych, którzy pozostają, nie umiera.

Pozostaniesz na zawsze w sercach tych, którzy Cię kochali.

Dla świata byłeś tylko cząstką, dla mnie całym światem.

Śmierć to samotność i wolność ostatnia.

Spieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą…

Miałeś skrzydła, chodząc po tej ziemi. Rozwiń je w Niebie.

Słońce zgasło, gdy dzień jeszcze trwał…

Tęsknota jest ceną miłości,
która była prawdziwa.

Jest taki ból, o którym lepiej nie mówić, bowiem najlepiej wyraża go milczenie.

Przemijanie jest jak opadające liście – piękne w swoim schyłku, przypominające, że każdy koniec niesie w sobie obietnicę nowego początku.

Ludzkie życie przypomina rysunek na brzegu morza; fala czasu zmywa go delikatnie, zostawiając czystą kartę dla kolejnych pokoleń.

Jesteśmy jak poranna mgła, która tańczy przez chwilę w promieniach słońca, by za moment stopić się z nieskończonością nieba.

Ślad w sercu

Nic, co zostało przeżyte z miłością, nie ginie. Czas zmienia formę obecności ludzi i chwil, ale nie wymazuje ich z naszej wewnętrznej mapy.

Jeżeli miłość mogłaby uleczyć, a łzy wskrzesić, byłbyś z nami.

Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie.

Bo jak śmierć potężna jest miłość.

Głębokim pokojem napełnia mnie myśl o chwili, w której Bóg wezwie mnie do siebie – z życia do życia!

I otrze Bóg wszelką łzę z oczu ich.

W domu Ojca mego jest mieszkań wiele.

Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi.

Nie bójcie się tajemnicy Boga, nie bójcie się Jego miłości.

Nie pytam Cię, Boże, dlaczego go zabrałeś, lecz dziękuję za to, że nam go dałeś.

Pokój Ci wieczny w cichej krainie, gdzie ból nie sięga, gdzie łza nie płynie, gdzie słyszysz Boga głos serdeczny: „Pokój Ci wieczny”.

W krainie życia ujrzy dobroć Boga, bo w domu Ojca jest mieszkań wiele.

Wiara to zastąpienie ludzkich myśli myślami Bożymi.

Umarłeś po to, aby żyć.

Miłość nigdy nie ustaje.

A dusze sprawiedliwych są w ręku Boga.

Pan jest moim pasterzem, nie brak mi niczego.

Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie.

Nie żyje się, nie kocha i nie umiera na próbę.

A przecież nie cały umieram, to, co we mnie niezniszczalne, trwa.

A więc to znaczy, że nie żyje. Co dziwne, kiedy wypowiadałem te słowa, nie wydarzyło się nic. Świat nie miał się wcale gorzej niż zwykle. Pogrążony w tym samym, odwiecznym śnie, niszczał sobie jak zawsze.

Słyszę ciche, drobne, metaliczne uderzenia i wiem, że są to kroki zbliżającej się śmierci.

Bać się śmierci, o szlachetni, jest tym samym co mieć się za mądrego nim nie będąc; gdyż jest to mniemać, że się wie to, czego się nie wie. Nikt nie wie, czy śmierć nie okaże się największym błogosławieństwem dla ludzkiej istoty, a jednak ludzie boją się jej, jak gdyby posiadali niezbitą pewność, że jest największym z nieszczęść.

Bardziej niż umrzeć, chciałem tylko jednego: żyć.

Bardzo mnie zawsze boli, gdy umiera utalentowany człowiek, świat bowiem bardziej ludzi takich potrzebuje niż niebo.

Bliskość śmierci zawsze sprawia, że staramy się żyć lepiej.

Chcąc wielkie dokonać rzeczy, trzeba tak żyć, jakbyśmy nigdy nie mieli umierać.

Człowiek dobrze wychowany chętnie żyje i chętnie umiera.

Człowiek jest jedyną na świecie istotą świadomą bliskości swej śmierci.

Jak ci mam powiedzieć czym jest śmierć, jeśli jeszcze nie wiem, czym jest życie?

Jak ciężko jest umierać, jeśli się wcale nie żyło.

Jak narodziny są bolesną tajemnicą między matką a dzieckiem, tak śmierć jest bolesną tajemnicą między Bogiem a człowiekiem.

Jesteśmy śmiertelni tam, gdzie brak nam miłości; nieśmiertelni tam – gdzie kochamy.

Jeśli życie jest Dobrem, to Dobrem jest i śmierć, bez której nie ma życia.

Lepiej jest zginąć stojąc, niż żyć na kolanach.

Mam nadzieję, że koniec jest radosny i nigdy tu nie wrócę.

Na świecie istnieją tylko dwie piękne rzeczy: miłość i śmierć.

Nic się nie da zmienić: statystycznie wypada jedna śmierć na jednego człowieka.

Nie dlatego najsmutniejszy jest zgon, że wraz z nim wszystko się kończy, lecz dlatego, że po nim nic się nie zaczyna.

Obowiązek jest ciężki jak góra, ale śmierć lekka jak piórko.

Radośnieśmy życie przyjęli i śmierć przyjmiemy radośnie.

Odchodzimy w chwili, kiedy byśmy mogli rozpoczynać życie…

Odwaga to panowanie nad strachem, a nie brak strachu.

Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu. Dobrze widzi się tylko sercem.

Nie umiera ten, kto trwa w pamięci żywych.

Ludzie żyją tak długo, jak długo inni pielęgnują pamięć o nich, myśląc i kochając.

Nie jest ważne, jak długo żyjemy, ale jak.

Seneka Młodszy

Kiedy myślisz o śmierci, myślisz o życiu.

Albert Camus

Śmierć jest jedyną rzeczą pewną w życiu, dlatego ucz się żyć bez strachu.

Mark Twain

To, co czyni życie cenne, to świadomość śmierci.

Steve Jobs

Śmierć nie jest przeciwnikiem życia, ale jego towarzyszem.

Haruki Murakami

Nic dwa razy się nie zdarza
i nie zdarzy. Z tej przyczyny
zrodziliśmy się bez wprawy
i pomrzemy bez rutyny.

Wisława Szymborska

Rzeka płynie, nie ta sama rzeka,
I las szumi, nie ten sam las.
Wszystko przemija, nic nie czeka,
I nas ubywa cały czas.

Czesław Miłosz

Życie jest tylko chwilą, która się zapala i gaśnie, a my jesteśmy tylko iskrami w wielkim ognisku czasu.

Halina Poświatowska

I przemija wszystko, i wszystko się staje
Śpiewem, co w ciemnościach ginie bez powrotu.

Bolesław Leśmian

Wszystko płynie i nic nie pozostaje na miejscu.

Heraklit z Efezu

Czas to rzeka wydarzeń i potok rwący. Zaledwie bowiem ukaże się jakaś rzecz, już została porwana, a miejsce jej zajmuje inna, którą z kolei prąd uniesie.

Markus Aureliusz

Dziś jesteś, jutro cię nie ma. Jesteś jak kropla deszczu padająca w ocean czasu.

Omar Chajjam

Przemijanie nie jest stratą, jeśli to, co odchodzi, zostawia w nas ślad i buduje naszą duszę.

Antoine de Saint-Exupéry

Nie płacz, że słońce zaszło, bo łzy przeszkodzą ci zobaczyć gwiazdy.

Rabindranath Tagore

Śmierć nie jest gaszeniem światła, ale zgaszeniem lampy, ponieważ nastał świt.

Rabindranath Tagore

To, co daje sens życiu, daje także sens śmierci. Miłość jest tym, co nie przemija.

Antoine de Saint-Exupéry

Ból, który czujemy po stracie bliskich, jest ceną, jaką płacimy za miłość. A jednak wolimy cierpieć, niż nigdy nie kochać.

C.S. Lewis

Życie chwytało mnie za gardło, śmierć puściła wolno.

Halina Poświatowska

Nikt mi nigdy nie mówił, że żałoba tak bardzo przypomina strach.

C.S. Lewis

Gdy kogoś tracisz, nie patrz na pusty fotel. Patrz na ślady, jakie ta osoba zostawiła w twoim sercu i umyśle. Tam jest nieśmiertelna.

Antoine de Saint-Exupéry

W łzach tkwi świętość. Nie są znakiem słabości, lecz ogromnej mocy. Są posłańcami przytłaczającego żalu i nieopisanej miłości.

Washington Irving

Umarłych wieczność dotąd trwa,
dokąd pamięcią się im płaci.

Żyłem z wami, cierpiałem i płakałem z wami.

Gdy gaśnie pamięć ludzka, dalej mówią kamienie.

Wspomnienie to jedyny raj, z którego nikt nie może nas wygnać.

Żal nasz bezmierny, cicha łza się sączy, ucichnie wtedy, kiedy Bóg nas złączy.

Aleją
Śmierć kroczy.
Zwiędłymi kwiatami pomarańczy
głowa jej koronowana.
Śpiewa i śpiewa
pieśń,
zawodzi jej gitara biała.

Były dwie siostry: noc i śmierć
Śmierć większa, a noc mniejsza
Noc była piękna jak sen, a śmierć
Śmierć była jeszcze piękniejsza.

Kochaj cierń co dolega i kamień co nuży.
Jakże ci słodki będzie kiedyś kres podróży.

Leć, lekka duszo, ruszaj w podróż dziwną, leć ku morzu znaczeń, boś perłą jest cenną.

Zniknąłeś mi z oczu na wieczne sny, zostawiłeś mi smutek i gorzkie łzy.

Odszedłeś tak nagle, że ani uwierzyć, ani się pogodzić.

Śmierć boli nie tych, którzy odchodzą, lecz tych, co wśród żywych pozostają.

Tak krótko żyłem, a tak żyć chciałem. Bóg tak chciał, odejść musiałem.

Trudno jest powiedzieć „żegnaj na zawsze” komuś najbliższemu.

Niech miłość ta, która wśród nas żyła, nigdy nie umrze i będzie wciąż żywa.

Kto Cię poznał, kochał. Kto Cię kochał, opłakuje.

Zawsze będziesz między nami, w pamięci i sercach pozostaniesz.

Jak trudno żegnać na zawsze kogoś, kto jeszcze mógł być z nami.

Nie umiera ten, kto pozostaje w sercu i pamięci bliskich.

Wszystko, co miałam, w tym grobie się mieści. Śmierć radość zabrała, nie wzięła boleści.

Odszedłeś cicho i bez pożegnania, jak ten, co nie chce swym odejściem smucić; jak ten, co wierzy w chwili rozstania, że niebawem wróci.

Zamknęły się ukochane oczy, spoczęły spracowane ręce, przestało bić kochane serce.

Łatwiej jest kierować toczącą się kulą niż ruszyć ją z miejsca — dlatego każdy, kto szuka, znajduje.

Jestem zawsze z Tobą,
tak jak dotąd było.
Proszę, żyj w szczęściu,
bo nic się nie skończyło…

Był mą północą, południem, wschodem, zachodem moim,
Tygodniem pracy pełnym, niedzielnym relaksem po znoju.
Dniem jasnym, mrokiem nocy, rozmową, pieśnią w drodze.
Miłość miała być wieczna, pomyliłam się srodze.

Nie chcę patrzeć na gwiazdy, pogaście je kolejno,
Zdejmijcie z nieba księżyc, usuńcie z niego słońce,
Wylejcie wodę z mórz, odbierzcie drzewom cień
To wszystko nigdy już, na nic nie przyda się.

Krótkie życie, szczęścia mgnienie,
w blasku słońca, kroplach rosy,
a gdzie radość tam cierpienie,
takie są motyli losy…

Świat toczy się dalej,
słońce wschodzi jak dawniej,
tylko w moim pokoju
powietrze stało się cięższe
o tę jedną osobę,
której już nie ma.

Wspomnienie jej siły będzie zawsze przy nas, jak płomień, który nigdy nie gaśnie…

Trzeba nam dalej płynąć,
Za kresem ścigać kres,
I w śmierci się rozminąć
I spotkać się wśród łez.

W ciszy kołysze się mała huśtawka,
a my wciąż wołamy Cię po imieniu.
Została miłość, której nie widać,
lecz która jest w każdym wspomnieniu.

Nie ma Cię przy naszym stole,
nie słyszymy Twoich słów.
Ale tyle Ciebie zostało w nas,
że odnajdujemy Cię wciąż na nowo.

Mamo, Twoja miłość nadal prowadzi nas do domu.

Tato, Twoja dobroć pozostała w tym, jak żyjemy.

Wasza miłość była naszym pierwszym domem.

Mamo, uczymy nasze dzieci tego dobra, które dostaliśmy od Ciebie.

Tato, Twoje słowa wciąż pomagają nam wybierać drogę.

Dziękujemy za troskę, którą otaczaliście nas każdego dnia.

Dziękuję za każdy dzień, który mogliśmy nazwać naszym.

Wspólne chwile zostają ze mną, dokądkolwiek pójdę.

Miłość łączyła nasze dni. Dziś łączy mnie z Tobą pamięć.

Twoja dłoń nie jest już w mojej, lecz nasza miłość pozostała.

Z Tobą każda zwykła chwila stawała się częścią naszej historii.

Są chwile i ludzie, których się nie zapomina.

Nie ma Cię przy stole, ale jesteś w każdej naszej opowieści.

W każdym dobrym geście odnajdujemy trochę Ciebie.

To, czego nie zatrzymał czas, zachowujemy w naszych opowieściach.

Gdy myślimy o Tobie, wracają także wspólne, dobre chwile.

Czas, który poświęciłeś swojej róży, czyni ją tak ważną.

Na zawsze bierzesz odpowiedzialność za to, co oswoiłeś.

Ty będziesz miał gwiazdy, jakich nie ma nikt…

Kim jestem? Tak, to największa zagadka!

Czas tym bardziej nie znosi, kiedy się go zabija.

Miłość nie posiada i nie pozwala się posiąść.

Życie i śmierć są jednością, tak jak rzeka i morze są jednością.

Miłość jest jednak potężniejsza od życia.

Miłość to cudowny skarb.

Będę bardzo samotny, kiedy cię zabraknie.

Pociesz się, drogie serce, zawsze jest światłość za chmurami.

Marzyłam o spotkaniu takiej przyjaciółki przez całe życie.

Tyle moich najpiękniejszych snów spełniło się naraz…

Wszystko kocham serca biciem,
a przestanę chyba z życiem.

Szlachetność sama w sobie jest ozdobą.

Nie wszystko potrzebuje ozdoby.

Nigdy nie odnajdziemy słońca, jeżeli nie zdecydujemy się przejść na drugą stronę.

Kocha się za nic. Nie istnieje żaden powód do miłości.

A skoro nie można się cofnąć, trzeba znaleźć najlepszy sposób, by pójść naprzód.

Miłość rozprasza strach, a wdzięczność zwycięża dumę.

Prawdziwy z ciebie przyjaciel.

Codziennie patrz na świat, jakbyś oglądał go po raz pierwszy.

Były to bardzo dobre dzieci i kochały się jak brat i siostra.

Wszędzie i zawsze będę ja przy tobie,
Bom wszędzie cząstkę mej duszy zostawił.

Nigdy, nigdy prawdziwa miłość nie umiera.

Ale i w ziemi leżę z tobą pogrzebiona.

Bóg cię żegnaj, ja żywa i umarła twoja!

Mężu mój miły, ty już leżysz w grobie,
A ja trwam jeszcze na świecie po tobie.

Jednego serca trzeba mi na ziemi!

Jednego serca! tak mało mi trzeba.

Jednego serca i rąk białych dwoje!

Kiedym cię żegnał, usta me milczały.

Więc wszystkie słowa przy mnie pozostały,
A serce zbiegło i nie chce powrócić.

Bo tobie jutrznia życia się uśmiecha.

Dawna miłość śni się od początku.

Wspomnieniami ust się połączyli.

Słodka jeszcze jest taka żałoba.

Cień — cieniowi, mgła — mgle się podoba.

O tych dwojgu ludzieńkach, co kochali się w sobie.

Serce do serca przylgnęło odrazu.

Jednem prawie tchnieniem żyją.

Jedno gniazdo sobie ścielą.

Uczę się ciebie, człowieku.
Powoli się uczę, powoli.

Od tego uczenia trudnego
Raduje się serce i boli.

Miłość jest wieżą, której nic nie szkodzi.

Gwiazdą przewodnią dla zbłąkanej łodzi.

Smutek rozstania tak bardzo jest miły,
Że by dobranoc wciąż usta mówiły.

Sen na twe oczy, pokój w pierś niech spłynie.

Rozłączeni — lecz jedno o drugim pamięta.

Tyś mi widna jak gwiazda, co się tam zapala.

Zawsze mi świecą — smutno i blado — lecz zawsze…

A to są kwiaty pamięci…

Burza żywota nad nami mija.

Śmiech nie pociesza — ból nie zabija.

Moja i twoja pamięć nie posłucha.

Przeszłość nie wraca, jak żywe zjawisko,
W dawnej postaci, jednak nie umiera.

Zmarłych pokoleń idealna sfera
W żywej ludzkości wieczne ma siedlisko.

Ktoś tutaj był i był,
a potem nagle zniknął…

A czas ciągle upływał — bezpowrotny, jedyny.

Miej serce i patrzaj w serce!

Czucie i wiara silniej mówi do mnie,
Niż mędrca szkiełko i oko.

Tam sięgaj, gdzie wzrok nie sięga.

W szczęściu wszystkiego są wszystkich cele.

Nie porzucaj nadzieje.

A po złej chwili piękny dzień przychodzi.

Szukajcie nowych, nieodkrytych dróg!

Każda epoka ma swe własne cele
I zapomina o wczorajszych snach.

Ale nie depczcie przeszłości ołtarzy.

Trzeba z Żywymi naprzód iść,
Po życie sięgać nowe.

Wy nie cofniecie życia fal!

Świat pójdzie swoją drogą.

Serce ma swoje racje, których rozum nie zna.

Boga czuje serce, nie rozum.

Znamy prawdę nie tylko rozumem, ale także i sercem.

Życie jest dla niej jedyną okazją.

Moja śmiertelność powinna cię wzruszyć.

Kochać i tracić, pragnąć i żałować…

Padać boleśnie i znów się podnosić…

Ażeby po nas zostały jedynie
Ślady na piasku i kręgi na wodzie.

Kochałem i wiem teraz, skąd się rodzą pieśni…

Żyłem i z rzeczy ludzkich nic nie jest mi obce.

Nie wszystek umrę, wiele ze mnie tu zostanie.

Serce matki usłyszy głos swojego dziecka z niezmiernej oddali…

Usłyszeć po śmierci głos matki, odzyskać dzieci…

Więc pamiętaj, abyś miał zawsze czyste serce…

Doświadczam pewnej słodyczy na myśl, że już będę żył tylko w Waszych sercach.

Jeśli gwiazdy wrócą, to i my wrócimy!

Oby tylko miała zawsze obok siebie jakieś serce kochające, o które by się wesprzeć mogła!

Żaden urok nie dorównuje czułości serca.

Po cóż żyjemy, jeśli nie po to, by czynić życie mniej trudnym dla siebie nawzajem?

Nikt na tym świecie nie jest bezużyteczny, jeśli pomaga drugiemu dźwigać jego ciężar.

Ukochani nie mogą umrzeć,
bo miłość jest nieśmiertelnością.

Pamiętaj o mnie, kiedy odejdę
daleko, do krainy ciszy.

Niezależnie od tego, z czego powstały nasze dusze, jego i moja są takie same.

Tam, gdzie jest smutek, jest ziemia święta.

Najmniejszy kiełek pokazuje, że śmierci tak naprawdę nie ma.

To, co piękne, cieszy na zawsze.

Dopóki ludzie mogą oddychać lub oczy widzieć,
będzie żył ten wiersz i będzie dawał życie tobie.